نارسیس رایانه

نقد و بررسی The Walking Dead: 400 Days

آخر الزمان، یکی از مهم ترین موضوعاتی است که در این چند سال اخیر، به خصوص در سال گذشته میلادی بسیار به آن پرداخته شده است. اعتقادات بسیار قوی برخی سازندگان به این مقوله و پایان دنیا در انتهای سال ۲۰۱۲، پیش زمینه مناسبی برای خلق عناوین باکیفیتی چه در سینما و چه در صنعت بازیسازی را فراهم نمود. حس کنجکاوی مخاطبان برای پی بردن به اسرار روزهای آخر و از بین رفتن موجودیت زمین، همیشه باعث شده تا بازیسازان نهایت سود را از آن ببرند و با برانگیختن این حس در میان بازیکنان، آخر الزمانی به روایت خود برای آن ها رقم بزنند. البته این مورد، نه تنها منفی محسوب نمی شود، بلکه باعث شده تا این سبک از بازی ها در این نسل به بلوغ رسیده و طرفداران بسیاری را به سوی خود جذب کنند. اتفاقی که همه به آن اعتقاد دارند، این است که روزی زمین به انتهای عمر خود نزدیک و به همراه آسمان ها دگرگون خواهد شد، اما کم و کیف این اتفاق ناگوار، آن نقطه مجهولی است که همه دوست دارند به آن پی ببرند. این آگاهی می تواند در غالب تماشای یک فیلم سینمایی باشد یا تجربه یک بازی کامیپوتری که هر کدام می توانند تأثیر بسزایی روی مخاطب گذاشته و تصورات او را نسبت به مقوله آخر الزمان به کلی زیر و رو کنند. یکی از بازی های مهم و تأثیرگذار این سبک در سال گذشته به نام The Walking Dead با به تصویر کشیدن این دنیای سیاه و بی رحم حداکثر ارتباط را با بازیکنان برقرار کرد و توانست موفقیتی بسیار بزرگ را کسب کند. اکنون پس از گذشت چند ماه، نسخه جدید این بازی روایتگر داستانی است که قصد دارد سهم عمده ای از زندگی در حال نابودی بشر را در دنیایی مرده روایت کند. ۴۰۰ Days آخرین روزهای زمین را روایت می کند که امیدی برای بقاء در آن باقی نمانده است.

Click this bar to view the original image of 640x320px.



داستان

در یک اظهار نظر دقیق تر، بهتر است که تمام فصل های TWD را یک داستان تعاملی بنامیم تا یک بازی کامپیوتری. مهمترین مشخصه این سری از بازی ها را قطعاً باید داستان جذاب، گیرا و آن حس همذات پنداری نهفته درون آن دانست. آنچه در ماجرای ۴D اتفاق می افتد، می تواند برای هر کسی تازگی داشته باشد و حس خاصی را به آن شخص انتقال دهد. در این قسمت، داستان ۵ شخصیت متفاوت در غالب ۵ فصل کامل در ۴۰۰ روز اول شیوع ویروس و آغاز بیماری در بین مردم روایت می شود. وینس (Vince)*، یات (Wyatt)*، شل (Shel)*، راسل (Russell)* و بانی (Bonnie)* هر کدام ماجرا و دنیای مخصوص به خود را در این نسخه دارند. در ابتدا می توانید اولین لحظه های داستان هر کدام را پشت سر گذاشته و سراغ دیگری بروید و نقطه قوت آن ارتباط تمامی شخصیت ها با هم و احتمالاً قرار گرفتن بر سر راه یکدیگر در فصل های بعدی است. فصل اول را تنها می توان پیش درآمدی عجولانه بر داستان این نسخه دانست که با روایتی گنگ شروع می شود، اما انتظار می رود که در فصل های بعدی این مورد برطرف شود.

Click this bar to view the original image of 668x377px.



گرافیک

در فصل جدید این بازی، همانند گذشته از گرافیک کارتونی یا به اصطلاح Cel-Shaded استفاده شده که در عین سادگی، بسیار چشم نواز به نظر می رسد. طبیعتاً چنین گرافیکی باعث موفقیت TWD نشده و بازیکنان در این عنوان به دنبال گرافیک نیستند، اما در ۴D پیشرفت هایی هر چند اندک، احساس می شود. در حالت کلی، رنگ آمیزی تاریک و اتمسفر ماتم زده بازی همچنان وجود دارد و تمایل زیاد به طراحی کمیک گونه قابل لمس است. از نظر هنری، تغییرات خاصی صورت نگرفته است. هر چند که این تغییرات الزامی هم به نظر نمی رسند. در برخی از بخش ها نواقص تکنیکی ای همچون برش تصاویر کمتر از گذشته به چشم می خورد، اما این مشکل به طور کامل برطرف نشده است. ایرادهایی همچون انیمیشن های به شدت ابتدایی هنوز پا بر جا هستند و حتی می توان ادعا کرد که در این زمینه پسترفت کرده است! کیفیت بافت و حجم تصاویر همچنان چنگی به دل نمی زد که این مورد را می توان به پای سبک گرافیک بازی گذاشت. طراحی شخصیت های اصلی، بهتر از قبل به نظر می رسد و در کنار آن تنوع و طراحی قابل قبول زامبی ها که همچنان از قانون استاندارد گذشته تبعیت می کند.

Click this bar to view the original image of 668x376px.



موسیقی/صداگذاری

در زمینه صداگذاری، همان استانداردها و ویژگی های مطلوب فصل های گذشته اعمال شده و صداپیشگی شخصیت ها، از تنوع و کیفیت بالایی برخوردار است. سایر افکت های صوتی، همچون صدای زامبی و شلیک اسلحه ها و دیگر اجزا در سطح قابل قبولی مشابه نسخه اصلی کار شده اند و مشکل خاصی در این خصوص شنیده نمی شود. قطعه موزیکی که در بازی گوشنوازی می کند با حال و هوای گیم پلی تناسب و همخوانی دارد و بسته به آن متغیر است. این هماهنگی، تأثیر بسزایی در بالا رفتن هیجان و حس تعلیق در بازیکن گذاشته است.

Click this bar to view the original image of 640x360px.



گیم پلی

اگر قرار بر این باشد که تعدادی از بهترین بازی های نسل هفتم را برگزینیم، قطعاً مجموعه TWD جایگاه ویژه ای در این بین خواهد داشت. اصلی ترین نکات مثبت این بازی داستان و شخصیت پردازی های درون آن است که باعث می شود در عین سادگی و بی آلایشی، لقب بهتری بازی سال گذشته را به خود اختصاص دهد. ۴D نیز از همان مکانیزم آشنا پیروی می کند. همچنان آیتم ها و انتخاب ها وجود دارند که باعث پیشبرد گیم پلی در کل بازی می شوند. اسلحه های گرم و سرد برای نابود کردن دشمنان، دیالوگ ها و گفتگوهای موثر بر روند داستانی، شخصیت پردازی و روابط قوی ما بین آن ها، همگی در سطح قابل قبولی در این قسمت نیز به کار رفته اند. یکی از بخش های اصلی و مهیج فصل های گذشته، بخش های درگیری با زامبی ها به حساب می آمد که در ابعاد کوچکتری در این نسخه نیز وجود دارند، اما آن حس گذشته را انتقال نمی دهند. تعادل بخش های ماجراجویی، همچون گردش در محیط، در تمامی سناریوهای شخصیت های ۴D رعایت نشده و به نوعی تقسیم کار صورت گرفته است. به عنوان مثال، در خط داستانی وینس، درگیری با زامبی ها و آن هیجان لذت بخش فصل های گذشته دیده می شود، اما در ماجرای شل چیزی بجز دیالوگ های فراوان دیده نمی شود که انتظار می رود بالانس مناسبی در این زمینه برای فصل های آتی در نظر گرفته شود.

Click this bar to view the original image of 640x360px.



نتیجه گیری

شاخص های مختص به این فصل همگی به نوعی نقات ضعف و قوت آن در مقابل نسخه اصلی به حساب می آیند. ویژگی هایی از قبیل شخصیت های جدید، اما نه چندان دوست داشتنی که یا باعث می شوند تجربه جدیدتری از این عنوان بدست آورید و یا اینکه با مقایسه با فصل های قبلی به حداقل رضایت از این نسخه برسید. ۴D قطعاً نمی تواند تجربه منحصر به فرد ۵ فصل گذشته را تکرار کند، اما به خودی خود دارای نکات مثبت بسیاری است که می تواند شایسته نام TWD باشد.

Click this bar to view the original image of 640x360px.


نویسنده: علی رضایی

اشتراک گذاری در FaceBook اشتراک گذاری در Twitter google +